Despedímonos de todos vós co desexo de que gocedes do tempo de lecer e do tempo de ler. Queremos que sexan uns fermosos versos de Johan Ayras de Santiagoos que pechen este curso. Trátase da primeira estrofa dun poema no que se nos fala da fidelidade que hai entre os verdadeiros amigos en medio da inconstancia de todo o humano.
O estío é unha época moi xeitosa para ler con calma, por puro placer ou curiosidade.
Lecturas frescas e lixeiras coma a brisa mariña ou densas e especiadas coma o salobre do mar, cada quen según os seus gustos.
Neste blog tendes un apartado onde atoparedes suxestións, en
distintas linguas, polo que non vos vou a suxerir un litado delas, senón que vos fago partícipes dun dos libros que eu decidín ler este verán "Nocturno hindú", de Antonio Tabucchi (un escritor italiano nacido en Pisa).
Non é unha novedade, pero hai tempo quixen lelo, quedou coma un asunto pendente e hai uns días volvín tropezar cunha crítica sobre este libro, conque destas non penso aparcalo. Hai opinións controvertidas sobre el, pero vou probar.
Para que saibades algo sobre o libro: A viaxe que emprende o protagonista de Nocturno hindú está lonxe de ser unha aventura turística, aínda que non por iso é menos aventureiro. Trátase dun home que se encamiña con rumbo á India para dar co paradeiro dun vello amigo seu, que desapareceu da face da terra sen deixar rastro. O enigma e o misterio atravesan a obra de principio a fin. Pero non porque se trate dun libro policial, senón porque o espírito desa terra afastada, en que o narrador case sempre se descobre a si mesmo escribindo de noite, parece traernos a sombra desoutro personaxe perdido, que habita todo o tempo na mente de quen o busca.
Os destinos percorridos polo noso viaxeiro, en busca do seu amigo, son numerosas: Bombay, Madrás, Goa.
Non estaría de máis que fixésedes algunha suxestión tamén, habíanse agradecer.
Cantas veces desexaríamos ter un bolso onde gardar eses desexos inconfesables que nos preocupan, eses que non queremos que ninguén coñeza e que dificilmente se poden cumplir?
Raquel ten un bolso amarelo que recibiu da súa tía Brunilda e nel vai gardar eses tres desexos que as veces medran tanto que non a deixan respirar: o desexo de ser escritora, o desexo de medrar dunha vez e facerse maior e o desexo de ser un neno para poder facer todo o que non lle deixan facer por ser nena.
Como o bolso é grande tamén pode gardar alí a súa colección de nomes, ao galo Alfonso que fuxiu dun galiñeiro porque non lle gusta ser o xefe de nada, un imperdible abandonado que lle fala escribindo sobre a súa man e unha paraugas que quería ser paracaídas.
Cunha máxica mestura de crúa e non sempre fermosa realidade e aloucada fantasía somos testemuñas das aventuras e emocións que vivirá Raquel ata fabricar dúas cometas cos dous desexos máis incómodos (ser un neno e facerse maior). Cando as deixa voar lonxe no ceo, solta o fío e síntese lixeira, moi lixeira.
A escritora brasileira Ligya Bojunga, gañadora dos máis grandes galardóns da literatura infantil, Premio Andersen 1982 e o ALMA (Astrid Lindgren Memorial Award) 2004, decidiu fundar coa contía deste último premio a Casa Lygia Bojunga, unha editora propia para a súa obra e unha fundación preocupada polo libro e por todo o que o libro pode facer de ben á nosa imaxinación. Unha fundación que patrocina a participación de rapaces e rapazas en roldas de lectura, dramatización e convivencia coa natureza, a dotación de literatura infantil para as bibliotecas que o soliciten ou a plantación de árbores.
Un fermoso descubrimento, a autora e a súa obra. Non a perdades!
Xa se achega o remate do curso escolar e con el a finalización do préstamo na biblioteca. O vindeiro mércores 17 é a data fixada como derradeiro día para devolver todos os materiais emprestados.
A partir do xoves virán as reclamacións a morosos(que algún sempre hai!) e a revisión do estado no que se atopan os fondos dos que dispoñemos.
Os libros, en concreto, son materiais delicados e con tendencia a sufrir diferentes padecementos, dende o maltrato directo por parte do lector que o bota sen máis no fondo da mochila ou non ten reparos en dobrar cruelmente as esquinas para marcar a páxina (para que estarán os marcapáxinas?), ata as malas condicións de temperatura, humidade, ventilación e iluminación a que se ven sometidos os libros. Os seus principais inimigos son as sustancias químicas, as bacterias, os fungos e os insectos bibliófagos, que consumen o papel danando libros e documentos.
Se picas na imaxe poderás ver unha presentación MUYINTERESANTE sobre os coidados que debemos proporcionar aos libros, xa que eles tamén poden enfermar.
Cando os danos xa se produciron só queda unha solución: poñer o libro en mans de expertos restauradores que traballan coa precisión de verdadeiros cirurxiáns. No vídeo seguinte podedes comprobar a delicadeza da restauración dunha Biblia de 1565, en pésimo estado.
Moito coidadiño cos libros que son os nosos mellores amigos!!
Ás 10.00 horas da mañá do sábado 6 de xuño nos presentamos no CaixaForum de Madrid, un fermoso edificio no Paseo do Pradoque nunca esqueceremos, felices, orgullosas e algo cansas (levantarse ás 5.00 da mañá pasa factura) para recoller o noso premio.
Escoitamos atentas as palabras do representante da Asociación Espiral organizadora dos III Premios Espiral Edublogs, de D. Antonio Pérez, Director do Instituto Superior de Formación e Recursos en Rede para o Profesorado (ISFTIC), do Ministerio de Educación e de Tiscar Lara, profesora de Xornalismo na Universidade Carlos III de Madrid e Vicedecana de Cultura Dixital de EOI Escola de Negocios. Unhas palabras que nos enchen de orgullo cando se dirixen a nós como a vangarda educativa do país que se atopa na crista da onda do aproveitamento das TIC na escola.
Posteriormente, un café con pastas para calmar os nervios e coñecernos un pouco antes da entrega de premios.
De entre os máis de 800 blogs candidatos, por fin poñemos cara aos representantes dos 36 blogs galardonados, 6 deles galegos:
Bibliocabe, da Biblioteca do IES Río Cabe de Monforte.
Tictiza, blog da aula de Lingua Castelá do IES Río Cabe de Monforte
ARS LEGENDI, blog da nosa biblioteca escolar.
Rematado o acto e coa moral polas nubes (que ben sentan estas palabras de apoio, estos pequenos recoñecementos cando faltan as forzas) un paseíño polo parque do Retiroe unha visita á Feira do Libro onde nos topamos co sempre encantador e cercano Gonzalo Moureasinando libros, e a quen convencimos para vir visitar a nosa biblioteca no vindeiro curso.
Tamén vimos a Darek.... Quen dixo que non hai libros para todos os gustos? ...
Aquí tedes unha pequena reportaxe gráfica:
Premios Espiral Edublogs, Madrid 06-06-2009 on PhotoPeach
Dende Ars Legendi queremos compartir este premio con todas as bibliotecas escolares galegas, compañeiras de esforzos, loitas, soños, emocións e lecturas, e tamén coas incansables xefas da Asesoría de Bibliotecasás que debemos a oportunidade de coñecernos, de compartir xenerosamente o noso saber e o noso traballo e de crear esta fermosa rede de "tolos" pola lectura, a educación e as bibliotecas.
O creador desta banda deseñada: Antonio Seijas, un galego nacido en Ares. Con este cómic gañou o II Certame de Banda Deseñada Castelao, no 2006. E supoño eu que moitos lectores.
Un cómic interesante, tanto de aspecto coma de contido. Gustoume a pesar (ou tal vez por iso mesmo) da fatalidade, irrealidade, tristeza, anguria que sente o personaxe principal ... plasmadas tanto nas ilustracións coma nos textos. Ogallá non escollera aillarse, como resposta á súa situación, inxusto para todos.
Non penso resumirvos o contido, mellor que o descubrades vos, recompoñendo as pezas. Sería como estragarvos esta historia relatada en tono poético, a través do tempo e distintos momentos: gris,vermello e violeta. Estupendos os guiños a Élouard, Breton, Durrel e Rowe.
É tempo de exames e avaliacións, de apuros de última hora, de entrega total ou de abandono, é tempo de facer memoria, de reflexións, de crítica, de estatísticas, de burocracias. Pero pronto poderemos deixarnos levar pola marea...
Ánimo a todos, xa queda pouco!
La marea me dejó arenas de plata,
que pondré en el reloj del tiempo que no pasa.
La marea me dejó islas inundadas,
donde atrapar con mi red
una historia de piratas.
La marea me dejó
la piel cuarteada,
la miel en los labios,
las piernas enterradas.
La marea me dejóaromas de un barco, algas tejidas en forma de desengaño.
La marea me dejó unas conchas sin nombre, con que el niño hace un collar
de un alfabeto que no entiende el hombre.
La marea me dejó la piel cuarteada, la miel en los labios, las piernas enterradas.
La marea me dejó cangrejos helados, agujas de hielo y un libro en blanco.
La marea me dejó los versos borrados. la tinta, un borrón, un papel mojado.
La marea me dejó la piel cuarteada, la miel en los labios, las piernas enterradas.
Un cómic interesante, tanto de aspecto coma de contido. Gustoume a pesar (ou tal vez por iso mesmo) da fatalidade, irrealidade, tristeza, anguria que sente o personaxe principal ... plasmadas tanto nas ilustracións coma nos textos. Ogallá non escollera aillarse, como resposta á súa situación, inxusto para todos.
